Að loknu góðu dagsverki þá settist ég
út á verönd með einn öllara og nikkuna og spilaði og söng, "þegar ég var pínulítill patti, var mamma vön að vagga mér í vöggu, í þeim gömlu kartöflugörðunum heima". Já svona er nú lífið, er það ekki bara yndislegt?